ผลบุญจากการให้ทานปลา

057f3_Facebook_tips_fish

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ กรุงพาราณสี เศรษฐีผู้หนึ่งมีบุตรชาย 2 คน ครั้นเมื่อเศรษฐีตายลง บุตรชายผู้พี่เห็นว่าควรจะชำระสะสางบัญชีการค้าของบิดาให้เรียบร้อย ทำให้ได้เงินมาหนึ่งพันกหาปณะ แล้วได้นำเงินทั้งหมดห่อไว้ในผ้าอย่างเรียบร้อยจากนั้นก็เดินทางไปนั่งรอเรือจ้างเพื่อเดินทางกลับ

ขณะที่รอเรืออยู่นั้นสองพี่น้องก็นำห่อข้าวขึ้นมากินกันจนอิ่มท้อง จากนั้นชายผู้พี่ก็หว่านข้าวที่เหลือให้แก่ฝูงปลา แล้วตั้งจิตอุทิศส่วนกุศลให้แก่เทพยดาที่สิงสถิตอยู่ ณ แม่น้ำแห่งนั้น ทำให้เทวดาประจำแม่น้ำแห่งนี้ได้รับลาภยศอันเป็นทิพย์พอกพูนขึ้นแก่ตนอย่างมากมาย

เมื่อเห็นว่าเรือจ้างยังไม่มาชายผู้พี่จึงปูผ้านอนเล่นอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแล้วเกิดผล็อยหลับไป ฝ่ายน้องชายผู้ละโมบโลภมากเห็นโอกาสที่จะได้ครอบครองเงินหนึ่งพันกหาปณะแต่เพียงผู้เดียว จึงนำก้อนกรวดมาห่อไว้ในห่อผ้าแทนเงิน ไม่นานเมื่อเรือจ้างมาถึงผู้เป็นน้องได้รีบหยิบห่อเงินปลอมมาถือไว้แล้วทั้งสองก็พากันลงเรือไป

ขณะที่อยู่ในเรือนั้นผู้เป็นน้องชายก็แกล้งทำให้เรือโคลงเคลงแล้วโยนห่อเงินปลอมลงไปในน้ำ แต่กลับหยิบห่อเงินผิดกลายเป็นห่อเงินจริงที่ทิ้งลงไปในน้ำแล้วแสร้งทำเป็นตกใจ ผู้เป็นพี่จึงปลอบใจว่าให้ตัดใจเสีย ขณะนั้นเทวดาประจำแม่น้ำแห่งนี้ได้เห็นเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ด้วยสำนึกในบุญคุณของชายผู้เป็นพี่ที่ได้อุทิศส่วนกุศลให้ตน จึงดลบันดาลให้ปลาตัวใหญ่ตัวหนึ่งฮุบห่อเงินนั้นไว้แล้วกลืนลงไปในท้อง

ฝ่ายน้องชายเมื่อกลับไปถึงก็รีบแกะห่อผ้าดูทันทีหวังจะชมเชยเงินหนึ่งพันกหาปณะให้ชื่นใจ แต่กลับพบเพียงก้อนกรวดจึงรู้ว่าหยิบห่อเงินผิดก็เสียใจมากไม่เป็นอันกินอันนอนจนร่างกายผ่ายผอมด้วยความเสียดายเงิน

ต่อมาชาวประมงได้ทอดแหจับปลาตัวใหญ่ที่ฮุบห่อเงินไว้จึงได้นำปลาไปเร่ขายในเมือง โดยความช่วยเหลือของเทวดาจึงทำให้ปลาตัวนี้ได้ไปอยู่กับชายผู้พี่ที่เคยอุทิศส่วนกุศลให้ตน เมื่อนำไปให้ภรรยาปรุงเป็นอาหาร ขณะที่ภรรยาผ่าท้องปลาออกก็พบห่อเงินหนึ่งพันกหาปณะจึงรีบนำไปมอบให้แก่สามี

เมื่อชายผู้พี่เห็นห่อเงินก็จำได้ว่าเป็นห่อเงินของตนจึงเกิดความสงสัย ขณะนั้นเทวดาได้ปรากฏกายขึ้นแล้วบอกว่าตนเป็นเทวดาประจำแม่น้ำ จากนั้นก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ชายผู้พี่ฟัง แม้จะรู้ความจริงแล้วแต่ชายผู้พี่ก็ยังคงสงสารชายผู้น้องยังคงแบ่งเงินให้แก่น้องชาย จากนั้นมาชายผู้พี่ก็ได้พบแต่ความสุข ทำมาค้าขึ้น เป็นที่รักใคร่ของผู้คนจนสิ้นอายุขัย

 

ข้อคิดจากนิทานพื้นบ้าน : คนดีย่อมได้รับการอุปถัมภ์ค้ำจุนอยู่เสมอ