สุนัขจิ้งจอกกับฝูงเหลือบ

bebe-renard

วันหนึ่งขณะที่สุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งเพิ่งหนีรอดจากการตามล่าของนายพรานมาได้ ซึ่งบาดแผลของมันมีเลือดไหลออกมาไม่หยุดจนหมดแรงที่จะหนี จึงตัดสินใจนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง เมื่อนั่งพักอยู่ได้สักครู่บรรดาฝูงเหลือบที่ได้ทำรังอยู่ในบริเวณนั้นก็ได้กลิ่นเลือดและต่างบินออกมาดูดตอมเลือดของสุนัขจิ้งจอก ทำให้มันรู้สึกเจ็บปวดทรมานมากยิ่งขึ้น

ขณะนั้นเผอิญมีเม่นตัวหนึ่งเดินผ่านมาเห็นเข้ารู้สึกสงสารสุนัขจิ้งจอกจึงพูดขึ้นว่า “ท่านคงจะเจ็บปวดทรมานน่าดู ข้าจะช่วยท่านไล่พวกฝูงเหลือบเหล่านี้ไป”

เมื่อสุนัขจิ้งจอกได้ยินดังนั้นก็ตอบว่า “ขอบใจในความปรารถนาดีของเจ้ามาก แต่ข้าชอบให้พวกมันบินวนเวียนรอบๆ ตัวข้าจนกระทั่งข้าหายดี แต่ถ้าเจ้าไล่พวกมันไป เหลือบฝูงใหม่ก็คงมารุมดูดตอมเลือดข้าอย่างหิวโหยอีก ซึ่งมันทำให้ข้าต้องทุกข์ทรมานเพิ่มมากขึ้น”

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ผู้มีสติยั้งคิดย่อมบรรเทาความทุกข์ของตนเองให้ลดน้อยลงได้