เมฆฝน

Rain_Cloud

วันหนึ่งขณะที่เมฆฝนก้อนหนึ่งกำลังล่องลอยอยู่บนท้องฟ้า มันได้มองลงมาเห็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่แห้งแล้ง ต้นไม้ก็เริ่มเหี่ยวเฉาใกล้ตาย แต่มันก็ลอยผ่านไปโดยไม่ปล่อยฝนลงมาแม้แต่หยดเดียว

เมฆฝนลอยตามสายลมไปเรื่อยๆ จนโดนลมพัดผ่านมาถึงมหาสมุทร แล้วมันก็ปล่อยฝนให้ตกลงมาอย่างหนักจนกลายเป็นพายุฝน ซึ่งขณะนั้นเองเมฆฝนได้เหลือบไปเห็นภูเขาลูกหนึ่งอยู่ใกล้ๆ มันจึงได้พูดจาโอ้อวดขึ้นว่า “เห็นมั้ยล่ะเจ้าภูเขา เมฆฝนอย่างข้ามีภาระหน้าที่ที่สำคัญด้วยการเติมน้ำให้แก่มหาสมุทรอันกว้างใหญ่”

ภูเขาได้ฟังดังนั้นก็ตอบกลับไปว่า “สิ่งที่เจ้าทำได้ช่างไร้ค่านัก และเจ้ายังทำให้ชาวประมงเดือดร้อนด้วย มหาสมุทรไม่ได้ต้องการเจ้า สายฝนน่าจะทำประโยชน์ให้แก่หมู่บ้านอันแห้งแล้งมากกว่า”

เมฆฝนได้ฟังเช่นนั้นก็คิดและเห็นจริงดังที่ภูเขาว่า จึงรีบมุ่งหน้าไปปล่อยน้ำฝนยังหมู่บ้านแห้งแล้งแห่งนั้นทันที และเมื่อชาวบ้านเห็นฝนตกลงมาต่างก็โห่ร้องขึ้นมาอย่างดีใจ พร้อมกล่าวขอบคุณเมฆฝนเป็นการใหญ่

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : การใช้อำนาจในทางที่ผิดย่อมไม่เกิดประโยชน์อันใด